Jerzy Barglik
Prof. dr hab. inż. Jerzy Barglik – elektrotermik i elektrotechnolog, absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej (1973). Od ukończenia studiów związany zawodowo z Katedrą Informatyki Przemysłowej na Wydziale Inżynierii Materiałowej PŚ, gdzie od 2018 r. zajmuje stanowisko profesora (wcześniej profesora nadzwyczajnego od 2004 r.). W latach 2005–2009 był także profesorem Politechniki Warszawskiej.
Na macierzystej uczelni pełnił m.in. funkcje kierownika Zakładu Elektrotermii oraz pełnomocnika Rektora ds. Współpracy z Przemysłem. W latach 1994–2008 kierował Polsko-Amerykańskimi Studiami Podyplomowymi (współpraca z University of Minnesota/USAID).
Jest członkiem Komitetu Elektrotechniki PAN oraz Prezydium Rady Towarzystw Naukowych PAN. W latach 2019–2025 pełnił funkcję Prezesa Akademii Inżynierskiej w Polsce. Aktywnie współpracuje z przemysłem jako konsultant (m.in. CIOP, UDT, huty) oraz rzeczoznawca SEP i SITPH.
Jego dorobek obejmuje 5 patentów, wdrożenia przemysłowe oraz kierownictwo kilkudziesięciu projektów badawczych krajowych (KBN, NCBiR) i międzynarodowych (Tempus, ELEVET, współpraca polsko-czeska). Autor dwóch monografii, skryptów akademickich oraz 230 artykułów w czasopismach i materiałach konferencyjnych. Promotor i recenzent prac doktorskich, także zagranicznych.
Prof. Barglik aktywnie działa w międzynarodowych organizacjach i instytucjach branżowych: wieloletni Wiceprezydent (od 2006), a obecnie członek Komitetu Dyrekcyjnego Międzynarodowej Unii Zastosowań Elektrotechniki (UIE). W latach 2010–2011 był Prezydentem EUREL.
Zasłużony działacz stowarzyszeniowy: Prezes Stowarzyszenia Elektryków Polskich przez dwie kadencje (obecnie Członek Honorowy SEP), inicjator I Kongresu Elektryki Polskiej oraz przewodniczący Komitetu Narodowego FSNT ds. Engineers Europe. Redaktor naczelny „Śląskich Wiadomości Elektrycznych”.
Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem KEN, Złotą Odznaką Honorową za Zasługi dla Województwa Śląskiego oraz Diamentową Odznaką Honorową NOT.
Krzysztof Czajka
Dr hab. inż. Krzysztof Czajka, prof. uczelni– energetyk i pracownik badawczo-dydaktyczny Wydziału Mechaniczno-Energetycznego Politechniki Wrocławskiej. Dyrektor Centrum Zaawansowanych Technologii Surowcowych i Energetycznych PWr, kierownik Zespołu Energetyki Jądrowej oraz senator uczelni.
Absolwent Coventry University (2008) i PWr (2009). Stopień doktora uzyskał z wyróżnieniem na PWr (2014), habilitację na Politechnice Śląskiej (2019). Doświadczenie międzynarodowe zdobywał m.in. w KTH w Sztokholmie, na Politechnice w Grazu oraz uniwersytetach w Limerick i Witwatersrand.
Był promotorem doktoratu wdrożeniowego poświęconego optymalizacji węzła kontaktowego konwersji SO₂/SO₃ współpracującego z kotłem odzyskowym, zrealizowanego we współpracy z KGHM Polska Miedź S.A., oddział Huta Miedzi Legnica. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przyznało tej pracy w 2025 r. maksymalną ocenę punktową, wyróżniając jej doskonałość merytoryczną oraz znaczące walory praktyczne. Od dwóch lat, wspólnie ze spółką TS-OZE i NOT Świdnica, rozwija konstrukcję turbiny małej mocy o pionowej osi obrotu, sterowanej za pomocą narzędzi sztucznej inteligencji VESP
Łączy działalność naukową z praktyką przemysłową, rozwijając czyste technologie konwersji energii. We współpracy z KGHM Cuprum CBR opracował antysmogowy filtr kominowy, za który w 2019 r. otrzymał tytuł Akademickiego Lidera Przedsiębiorczości. Wraz z Poltegor-Instytutem opracował reaktor do katalitycznej pirolizy i zgazowania paliw stałych, nagrodzony m.in. złotymi medalami targów wynalazczości i innowacji Eureka International (Belgia, 2025), Euroinvent (Rumunia, 2025) i iCAN (Kanada, 2025) oraz wyróżnieniem przyznanym przez Korea Invention Academy.
Za swoje osiągnięcia otrzymał liczne nagrody, m.in. Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (2010), Marszałka Województwa Mazowieckiego (2015) oraz Ministra Edukacji i Nauki dla wybitnych młodych naukowców (2020).
jmk
Janusz Fuksa
W liceum interesował się krajoznawstwem i fotografią. Wraz z kolegą na rowerach objechali Polskę w ciągu 2 tygodni. W 1954 r. dyrektor szkoły w Świdnicy zaproponował mu studia zagraniczne. Wybrał Kraj Rad, bo po 6 latach nauki nieźle, jak uważał, znał język rosyjski. 1 września 1954 r. został studentem Kijowskiego Instytutu Politechnicznego (KPI) i dołączył do studentów pasjonatów turystyki. Prócz wielu wycieczek wokół Kijowa odbyli 2 prawie miesięczne, piesze wędrówki po Krymie od Symferopola do Jałty oraz przez Ural Północny.
Po obronie pracy dyplomowej i otrzymaniu dyplomu (z wyróżnieniem KPI) zatrudnił się na okres wakacji w Konsulacie Generalnym. Był 1959 r. i potrzebna była pomoc w prowadzeniu drugiej akcji przesiedleńczej Polaków z Ukrainy do kraju. Pamięta pełne segregatory listów ludzi, którzy postanowili wyjechać do ojczyzny. We wrześniu był już w kraju. Jako inżynier mechanik znalazł pracę konstruktora we Wrocławiu, w fabryce produkującej ładowarki hydrauliczne dla budownictwa. Później pracował w fabryce ciężkich przyczep i naczep samochodowych. Ukończył kurs rzeczników patentowych i kurs przewodników turystycznych. Organizował wiele wycieczek autokarowych po Dolnym Śląsku i pieszych w polskich górach od Karkonoszy po Bieszczady, w tym 2-tygodniowe młodzieżowe obozy wędrowne. Dzięki obozowi turystycznemu KPI na Kaukazie dwukrotnie wziął udział w wędrówkach także w tych górach. W Politechnice Wrocławskiej eksternistycznie ukończył studia i obronił pracę doktorską.
Dr inż. J. Fuksa od 1974 r. przewodniczy, działającej w ramach Towarzystwa Kultury i Historii Techniki NOT, Sekcji Wychowanków KPI. Dzięki jego aktywności i zaangażowaniu organizowane są zjazdy wychowanków oraz coroczne seminaria nt. współpracy gospodarczej z Ukrainą. Sekcja sprzyja współpracy polskich i ukraińskich środowisk naukowo-technicznych i współpracy gospodarczej, zwłaszcza przedsiębiorstw przemysłowych. W uznaniu zasług Zarząd FSNT NOT wyróżnił go w 2013 r. Medalem im. Piotra Drzewieckiego.
bh